Wednesday, May 17, 2006

கடந்த போன கல்லூரி நாட்களின் கலையாத நினைவுகள்...

மிகநீண்ட நாட்களுக்கு பிறகு- எனக்கு
கண்ணீர் சுவை தந்து.

கடந்து (கலைந்து) போன
கல்லூரிக்கு வாழ்க்கையை - கண்ணாடியாய்
காட்டிய கவிங்கனே என் நண்பனே நன்றி!

நன்றி : திரு.இளமாறன்


காலம் கடந்து
பழைய பாதைகளில்
பயணிக்கிற போது
பழைய ஞாபகங்கள் ...

அந்த
அறைகள்தான்
எங்களின் சொர்க்கங்கள் ...

அந்த
மைதானங்கள்தான்
எங்களின் ஊடகங்கள் ...

அந்த
அடுமணைகள்தான்
அன்பு வேரோட தேனீர் ஊற்றிய
அட்ஷய பாத்திரங்கள் ...

காக்கைகளாய்தான்
இல்லை இல்லை
காக்கைகளாய் மட்டுமே
வாழ்ந்தோம் ...

காரணமில்லாமல்
இறுகிப் போனோம் ...

உயிரோடு
உயிராய்
உருகிப் போனோம் ...

பகலை இரவாக்கி
இரவைப் பகலாக்கி
காலத்தை
வென்றிருக்கிறோம் ...

எங்கள்
குர்ல் கேட்காத
திரையரங்குகள் இல்லை ...

நாங்கள்
பயணிக்காத
இரவு நேரப்
பேருந்துகள் குறைவு ...

பணம் எங்களை
பாகுபடுத்தவில்லை ...

குணம் பார்த்து
நாங்கள்
பழகியதில்லை ...

எதன் பொருட்டும்
எங்கள் நட்பில்லை ...

அமைந்துபோனது
அப்படித்தன் ...

பிரியும் நேரம்
வந்தது ...

பிரிவு
உபச்சாரங்கள் ...

அழுகைகள் ...

அரவணைப்புகள் ...

ஆட்டோகிராப்புகள் ...

பிரிய
மணமில்லாமல் ...

வேறு
வழியில்லாமல் ...

பிரிந்து
போனோம் ...

காலம் கடந்தது ...
வயது கரைந்தது ...

நண்பர்கள்
உயர்ந்தார்கள் ...

உருமாறிப் போனார்கள் ...

இறுகி
உயிராய் கிடந்த
ஓரிரு நண்பர்கள்
சந்தித்துக் கொண்டோம்
வாழ்க்கைப் பயணத்தில் ...

அழுது
அரற்றிய
அதே நண்பர்கள் ...

கண்ணீர்
சிந்திய
அதே கண்கள் ...

இரும்பாய்
கணத்த
அதே மனது ...

இவை எல்லம்
இரண்டு
நிமிடத்துக்கு மேல்
என்னோடு
நேரம் செலவிட
தயாராய் இல்லை ...

அடுத்தமுறை
அவசியம்
வீட்டுக்கு வா ....
வீட்டருகே சொன்னார்கள் ...

நேரத்தின்
முக்கியத்துவம்
அவர்களுக்கு ...

இப்போதெல்லாம்
மரியாதைக்குரிய
மனிதர்களை
எதிரிலே பார்த்தால்
விலகியே போகிறேன் ...

காலத்தின்
பினைக் கைதிகள்
அவர்கள் மீது
தவறில்லை ...

நிகழ்கால
மாற்றம் பார்த்து
பழைய கல்வெட்டுகளை
அழித்தெழுத
நான் தயாராய் இல்லை.

2 Comments:

At 9:13 PM, Blogger செந்தழல் ரவி said...

அருமை நன்பா..

 
At 9:30 AM, Blogger Poongodi said...

This comment has been removed by the author.

 

Post a Comment

<< Home